کره ی زمین - 1

نیت داشتم که مفصل بنویسم ولی اراده ای می خواد که فعلا در خودم سراغ ندارم. به همین دلیل تکه تکه می نویسم. دیگر آن که به نظر من، تحلیل رضا متاثر از دیدگاه سیاسی اوست تا ان حد که به گمانم خواندن نشت نشا تصویری بزرگتر به خواننده می ده. پس نقد آن هم نمی تواند سیاسی نباشد چیزی که کیارش هم مجبور شده به اون اشاره کنه

نوشته ی رضا قشنگه مثل شعرهای سهراب سپهری: پر از تمثیل. ولی استدلال ها خیلی با هم تناقض دارند و به نظر من رضا هنوز تکلیف خودش رو با بعضی چیز ها مشخص نکرده

مثال اول: نگرانی رضا از این که سیستم دانشگاه کورکورانه سیستم غربی رو داره تقلید می کنه (بماند که من هر موقع اصطلاح بومی کردن رو می شنوم می ترسم). در صورتی که در جایی دیگه رضا مدهوش ساختار دانشگاه هاروارد می شه و ناراحت هست که چرا دانشگاه های ما مثل هاروارد باز و پراکنده در بافت شهری نیست. این به نظر من خیلی مساله ی فرهنگی هست و کسی که نگران اینه که واحد مکانیک دانشگاه ما چرا باید مثل دانشگاه های غرب باشه، نباید بخواهد فرهنگ ِ دانشگاه رو از اونجا تفلید کنه. سیستم امنیتی کشور ما به نظر من بسیار مالیخولیایی است و انواع و اقسام فوبیا ها رو داره مثلا ً ما شاید تنها کشوری باشیم (چون می دونم کوبا هم این طور نیست) که شما حق نداری در سالن انتظار فرودگاه با دوستانت عکس یادگاری بگیری و ...از همه ی این حرف ها بگذریم و تصور کنیم که فرهنگ ادرای-امنیتی ایران فرم ایده آل رضا برای دانشگاه رو می پذیره، همون طور که شهردار اسبق تهران و استاندار اسبق تر اصفهان این برداشت رو کرد: دیوار های کاهگلی و زشت پارک ها و ساختمان های دولتی رو برداشت . پارک ها رو ساعت 8 شب تعطیل نکرد تا اگه دانشجویی خواست آخر شب زیر نور چراغ خیابون با دوستاش درس بخونه (حالا گیتارزدن که رضا گفت رو کوتاه می آییم) بتونه. فریاد وا اسلام چه کسانی بلند شد؟ من واقعا ً بعید می دونم که رضا ندونه ریشه ی تفکری که سیستم فرهنگی کشور (که دانشگاه ها جزیی از اون هستن) رو بسته می خواد از کجا آب می خوره. اما رضا از کل ساختار قدرت در ایران، فقط رییس جمهور اصلاح طلب و مجلس ششم رو می شناسه

ادامه دارد